Kurdên Azerbaycanê ber bi tunebûnê ve diçin

Serokê komela Ronahî Fexredîn Paşayev di hevpeyvînekê de digel Rûdawê behsa rewşa kurdên Azerbaycanê kir.

Serokê komela Ronahî Fexredîn Paşayev

 - Komela Ronahî piştî hilweşîna yekitiya Sovyetê yanê piştî serxwebûna komara Azerbaycanê li bajarê Bakû hat avakirin. 

 - Niha li Bakû 2 rojname ji aliyê komela Ronahî ve tên derxisitn, yek bi kurdî û yek jî bi azerî her wiha bernameyek nîv saetî di radyoya dewletê de bi kurdî tê pexşkirin.
 

 Bakû (Rûdaw) –Baku – Li Azerbaycana ku berê kurdan li wir dewlet ava kiriye, bi sed hezaran kurd asîmîle bûn. Niha tenê kurdên ji 40 sal û berjortir bi kurdî dizanin. Ciwan her roj orf, adet û kokên xwe yên neteweyî ji ber asîmîlasyonê ji bîr dikin û di nava cavaka Azeriyan de roj bi roj dihelin.
Gelo, haya Kurdistaniyan ji kurdên Azerbaycanê heye?  Dibe ku piraniya Kurdistaniyan qet nizanin li Komara Azerbaycanê kurd dijîn an na. Statîstîkeke rasteqîn tunebe jî hejmara kurdên li wî welatî  ji yên komarên din ên sovyeta berê pirtir e. Lê pirsgirêka sereke ew e ku kurdên Azerbaycanê tûşî asîmlasyoneke dijwar hatine û roja îro zimanê kurdî gihiştiye asta tunebûnê. Yekemîn agahiyên nivîskî yên derbarê kurdên li Azerbaycana îroyîn de di berhemên dîroknasê dêrîn ê ereb Et Teeberî de derdikeve pêşiya me. Teeberî dinivîse ku dema (di sedsala 7’an a mîladî de) yekemîn serbazên artêşa Îslamî gihiştin bakurê Azerbaycanê, li wê derê rastî berxwedana kurdên Balasîcanê hatin (Navê wî bajarê îro Beylegan e). Wekî din dîroknas baş dizanin ku di sala 951’ê mîladî de li başûrê Qafqasyayê  kurdan Dewleta Şeddadiyan damezrandine û beşeke mezin erdên komarên îroyîn ên Azerbaycan, Ermenistan û Gurcistanê di nav heman dewletê de bûye. Paytexta Şeddadiyan bajarê Gence bûye û heta dagirkeriya Selcuqiyan, yanê heta sala 1164'an hikûmraniya xwe domandine. Selaheddînê Eyyûbî ku malbata wî ji yek hozên Şeddadî û Revvadiyan bûye, bi eslê xwe ji heman herêmê bûye. Navdartirîn dîroknasê kurd Mîr Şerefxan Bîdlîsî (1543–1603/4) beriya ku vegere ser mîrata bavê xwe ya li Bedlîsê, li Azerbaycanê mîrê herêma Salyanê  bûye. Îro li Azerbaycanê navê bajarekî li heman herêmê Kurd Emîr e.

Roja îro zimanê kurdî li Azerbaycanê hema bêje ji holê rabûye. Ji 40 saliyan jêrtir kes bi kurdî nizane. Yên ku dizanîn jî bi kurdî naxivin. Eger wisa berdewam bike, piştî deh salên din êdî li Azerbaycanê kesê ku kurdî zanibe dê nemîne. Ji bo parastina çand, ziman û dîroka kurd û Kurdistanê hin hewldanên komaleyetî hene. Yek ji van komeleyan jî Navenda Çanda Kurd a Ronahî ye.  Hêjayî gotinê ye komeleya “Ronahî”  piştî hilweşîna Yekîtiya Sovyetê, yanê piştî serxwebûna Komara Azerbaycanê li Bakuyê hatiye damezrandin. Roja îro li Bakuyê du rojnameyên bi Kurdî û bi Azerkî dertên. Heftiyê nîv saet jî di radyoya dewletê de bernameyên  bi zimanê kurdî tên weşandin.

Logo ya Komela Ronahî li Bakû-Azerbaycan

Di serê meha sibatê de serokê berê yê Ronahiyê Kamil Hesenov ji postê xwe  îstîfa kir.  Di şûna wî de Fexredîn Paşayev hate hilbijartin. Nivîskarê navdar Ehmedê Hepo, edîtorê rojnameya “Dengê Kurd” Seymûr Alxanov, Namik Nasîbov, Barzanî Eskerov û 10 kesên din cihê xwe di rêveberiya nû de girtin. Hilbijartına nû bû wesîle da em bi rêvebriya nû ya “Ronahî”  re pêwendî deynin û derbarê rewşa îroyîn a kurdên Azerbaycanê de hin agahiyan werbigrin. Serokê Ronahiyê Fexreddîn Paşayev bi hemû zelaliya xwe pirsên me bersivandin.

Xelkê Kurdistanê derbarê kurdên Azerbaycanê de  xwedî agahiyên berfireh nîn e. Gelo sedema vê yekê hûn in, yan medyaya  kurd e, yan rêxistinên siyasî yên Kurdistanî ne? 

Bi ya min, yek ji sedemên vê tecrîdmana me bandora tirsa KGB ya Sovyeta berê ye. Rejîma bolşevîkan  gelên sovyetê ji cîhanê tecrîd kiribû û xofa KGB’ê xistibû dilê her welatiyekî sovyetê. Ev sendrom kêm be jî îro hêj berdewam dike. Bê guman, îro ji ber ku kurdên Azerbaycanê ji Kurdistanê tecrîd mane, di serî de berpirsiyara wê em bi xwe ne.  Me karibû pêwendiyên xwe bi hemû perçeyên Kurdistanê re daynin. Yek ji sedemên girîng jî derbederî û penaberiya kurdên Azerbaycanê ye. Warê kurdan ji aliyê Ermenistanê ve hatiye dagirkirin û kurd li seranserê Azerbaycanê belav bûne. Ger em li erdê xwe wekî kom bijiyana, dê çêkirina pêwendiyan û pêşvebirina çand û zimanê xwe hîn rehetir baya. Heta me karibû pêwendiyên xizimtî jî girêdana. Nemaze îro hin malbat bi kurdên Kurdistanê re keç didin û distînin. Bi kurtasî, ez dikarim bêjim, berpirsiyariya tunebûna pêwendiyên bi Kurdistanê re û tunebûna haya xelkê Kurdistanê ji kurdên Azerbaycanê bi giranî dikeve ser stûyê me.

Gelo, li Azerbaycanê îro çiqas kurd hene? Taybetmendiyên  wan ên cuda çi ne? 

Kurd ji kûrahiyên dîrokê de li Qafqasyayê hene. Mezintirîn xanedana kurdan yanê Şeddadiyan li Qafqasyayê hikûmraniyê kiriye, hikumdarê mezin Siltan Selaheddîn e ku pêşiya êrîşên dawî yên xaçparêzan girtiye û hikûm li Sûriye û Misirê kiriye, ji van erdan derketine. Mirov dikare gelek  mînakên wisa destnîşan bike. Îro zehmet e mirov reqemeke misoger li ser  hejmara kurdên Azerbaycanê bide. Lê li gorî agahiyên kovara serdema împaratoriya Rûsyayê `Kafkasskiy Vestnîk` di sala 1886’ê de tenê li herêma Zengezûr (herêma di navbeyna Eremnistan û Azerbaycanê de) hejmara kurdan 24 hezar û 730 kes bûne. Yanê ji sedî 15 şêniyên Zengezûrê kurd bûne. Kurdên Azerbaycanê yên binecî Şiî ne û bi şêwezarê kurmancî diaxivin. Şîveya me pir nêzî şîveya kurdên Xorasanê (Îran) û Mereşê (Tirkiye) ye.

Berê Kurdistana Sor jî li wê hatibû avakirin…

Helbet… Di salên destpêkê yên heyama Sovyetê de Azerbaycan ji 14 qezayan (bi rûsî: ûyezd) pêk dihat û yek ji wan qezayan jî Kurdistana Sor bû. Navçeyên Kelbecer, Laçin, Qûbadlî, Zengîlan û beşekî navçeya Cewanşîrê diketin nava axa Kurdistana Sor. Piştî demekî sîstema qezayan hat fesixkirin û li şûna wan, navçe (nehiye) hatin damezrandin. Qezaya Kurdistan jî di heman demê de hat belavkirin. Zehmet e mirov bêje ka ew siyaseteke bi zanebûn bûye yan jî proseyeke dîrokî bûye. Lê tenê dikarim bêjim ku rejîma komûnîstan her tim sîyaseta “perçe bike û hikûm bike” ji xwe re esas girtiye. Armanc jî bi helandina gelên biçûk re damzerandina  efsaneya “gelê Sovyetê ya mezin” bûye. Bi hilweşîna Sovyetê re derbeya herî mezin li kurdan ket. Di encama siyaseta  dagirkerî ya Ermenistanê de hemû kurdên misilman ên Ermenistan û Azerbaycanê derbeder bûn û îro hemû penaber in. Îro zêdetirî ji 15 hezar kurdên misilman ên Ermenistanê jî li Azerbaycanê cîwar bûne û mafê hemwelatiyê standine. Azerbaycan tu cudatî ne xist nava Kurd û Azeriyan.

Kurdên Azerbaycanê tûşî asîmlasyoneke giran hatine. Gelo, bi nêrîna we sedemên vê yekê çi ne? 

Kurd zêdetrirî ji hezar sal in li vê derê, ji welatê xwe yê dîrokî qutbûyî dijîn. Kurdên Azerbaycanê yên binecî bi taybetî di 200 salên dawî de tu pêwendiyên xwe bi Kurdistanê re tunebûye. Ji bilî wê, kurdên vê herêmê wekî Azerî Şiî ne û vê yekê jî hiştiye ku di pêwendiyên li gel Azeriyan de tu sînordarî dananîne û her tim di nav hev de jiyane. Bê guman, di mercên wiha de civaka kêmjimar bi awayeke xwezayî di nava civaka pirjimar de asîmîle dibe. Ji xwe di serdema sovyetê de ji bo kurdên Azerbaycanê tu mafên neteweyî nehatibûn dayîn. Vê yekê jî dihişt ku proseya asîmlasyonê kûrtir biçe. Lê dîsa jî tevî wan mercên neyînî kurdên Azerbaycanê heta hilweşîna Yekîtiya Sovyetê li herêmekî bi awayekî kom dijiyan û kêm zêde zimanê xwe parastibûn. Piştî dagirkirina herêmên kurdnîşîn ji aliyê Ermensitanê ve ev kombûn êdî nema û proseya asîmîlasyonê temam bû. An ku dagirkeriya Ermenistanê ji bo kurdên Azerbaycanê bû derbeyeke kujer. Îro heta şêniyên eynî gundan jî ji hev cuda bûne û her malbetek ketiye derekî. Ji ber derbederî û penaberiya kurdan, sûdwergirtina ji derfetên teknolojiya ragihandinê jî îro zehmet bûye. Penaberî her wisa li ser rewşa civakî, aborî û çandî yên kurdan jî karîgeriyeke neyînî dike. Dûrbûna ji ax û warên xwe herî zêde karîgerî li ser derûniya ciwanan dike. Di serî de ziman, hemû orf û adetên neteweyî tên jibîrkirin û nifşeke ji kurdayetiyê dûr derdikeve holê.

Hikûmeta Azerbaycanê ji bo parastin û pêşvebirina çand û zimanê kurdî  kîjan derfetan ava kiriye? 

Di serdema Sovyetê de hema bêje tu mafên neteweyî yên kurdên Azerbaycanê tunebûn. Mafên ku di salên 1920’an de hatibûn dayîn jî piştî demeke kurt yekcar hatibûn rakirin. Tenê piştî serxwebûna Azerbaycanê  me karî Navenda Çanda Kurd damezrînin û rojnameya “Dengê Kurd” biweşînin. Di naweya wan 20 salên dawiyê de bi dehan pirtûkên nivîskarên kurd hatine weşandin. Di radyoya dewletê de beşeke kurdî hatiye vekirin. Di Destûra Bingehîn a Azerbaycanê de ji bo parastin û pêşvebirina mafên netewî yên gelên kêmjimar çend made hatine destnîşankirin. Di nava wan de perwerdehiya zimanê zikmakî û fealiyetên çandî jî hene. Lê ji ber ku îro kurd ne li ser hev in, sûdwergirtina ji wan mafan jî pir dijwar e.

Bi qasî em dibînin, li Azerbaycanê li hemberî kurdan hesasiyetek heye. Gelo sedema vê yekê çi ye? Tu metirsiyên kurdan ji bo Azerbaycanê heye gelo?

Li Azerbaycanê ji aliyê dewletê û civakê ve tu hesasiyet li hemberî kurdan tune ye. Lê hin derdorên muxalif ên hikûmetê yên radîkal pir caran hewil didin rojeveke sûnî çêkin, bi taybetî jî dixwazin li Azerbaycanê siyaseta netewperstiyê ferz bikin.  Lê belê hewilên wan qaşo netewperestan vala ye û nikarin pêkvejiyana gelên Azerbaycanê têk bibin.

Di heyama Sovyetê de li Ermansitanê radyoya kurdî  dihat pexşkirin, rojnameya bi zimanê kurdî derdiçû, li dibistanan dersên bi zimanê kurdî dihat dayîn. Gelo çima di du komarên cîran ên sovyetê de helwesta li hemberî kurdan ewqas ji hev cudatir bû? 

Pirseke pir girîng e. Rast e, di heyama Sovyetê de li Ermenistanê ji bo Kurdan hin îmtiyaz hatibûn dayîn. Radoya kurdî hebû, rojnameya “Riya Teze” derdiçû, li dibistanan dersên bi zimanê kurdî dihat dayîn. Di serî de ez dixwazim tekez li ser wê yekê bikim ku ew ne siyaset û helwesta Ermenistanê, lê ya rêveberiya Sovyetê bû. Di rastiya xwe de jî hedefa siyaseta Sovyetê ku ji Ermenistanê dihat meşandin, Kurdistan bû. Ji ber ku siyaseta bolşevîkan a îxrackirina Şoreşa Oktoberê tu car ji rojeva wan derneketibû. Ka werin em lê binêrin piştî hilweşîna Sovyetê çi li wan îmtiyazan hatin. Di serî de hemû kurdên misilman ji Ermanistanê hatin derkirin. Piraniya wan jî li Azerbaycanê cîwar bûn. Yên ku li Ermenistanê mane jî, bi fermî wekî kurd nayên naskirin. Li gorî siyaseta fermî ya Ermenistanê Êzdî ne Kurd in û  ev siyaset li ser kurdên Êzdî jî bi darê zorê tê ferzkirin. Rewşenbîrên ku li dijî vê siyasetê derdiketin, yan hatin kuştin, yan jî hatin sirgunkirin. Jixwe yek zanyarên navdar ên Ermenistanê ku xwedêgiravî wekî kurdzanekî tê naskirin Garnîk Asatryan, li xwe mikur hat û got “me karî Êzdiyan ji kurdan veqetinîn û niha jî em hewil didin îsbat bikin ku Zaza jî ne Kurd in”.  Zankoya ku qaşo bi kurdzaniyê ve mijûl e, di rastiyê de bûye navenda dijminatiyeke stratejîk a li hemberî kurd û Kurdistanê. Jixwe ev siyaset a dewleta Eremnistanê bi xwe ye. Rojnemya “Riya Teze” êdî ji zû de ye nayê weşandin. Bernameyên radyoyê jî daketine nîv saetê. Li şûna wan weşanan, îro rojname û bernameyên radyoyî yên bi “Zimanê  Êzdîkî” tên weşandin.  Heta niha jî di nav civaka Kurdistanê de, mixabin ev siyaseta Ermenistanê nayê dîtin, yan jî nayê zanîn. Lê li Azerbaycanê kêm be jî kurd çi maf bi dest xistine, ew jî piştî serxwebûna Azerbaycanê bi dest xistine.

Hêviyên we ji Kurdistanê çi ne?

Kurdistan ji bo tevahî Kurdên cîhanê destkeftiyeke jiyanî ye. Her pêşketineke Kurdistanê ji bo me serbilindî ye. Em pir dixwazin ku pêwendiyên me bi Kurdistanê re hebe.  Pir baştir dibû ku Kurdistan bi Azerbaycanê re pêwendiyên xwe pêşve bibe. Di wê wateyê de em jî wekî Navenda “Ronahî”, amade ne bibin pire di navbeyna her du welatan de. Hêviya me ew e ku hikûmeta Kurdistanê, rêxistinên civakî, çandî û zimanî yên kurdan destên xwe yên yarmetiyê dirêjî me bikin.

Îro li Tirkiyeyê di riya çeresrkirina pirsgirêka Kurd de gavên giring tên avêtin. Li Sûriyeyê jî kurd pir çalak bûne. Çaresrkirina pirsa kurd a li Tirkiye û Sûriyeyê dikare bandoreke çawa li ser rewşa kurdên Azerbaycanê bike? 

Em pir bi hêvî ne û her destkeftinek li welatê me yê dîrokî ji bo me şanaziyeke bilind e. Em pê bawer in ku proseyên îroyîn dê bi serkeftî encam bidin. Ji ber ku kurd miletekî mezin e û xwedî şaristaniyeke dêrîn e. Ev bêedaletî nikare heta hetayê bidome. Çareseriya pirsgirêka kurd li Tirkiye û Sûriyeyê ne tenê ji bo me, dê ji bo tevahiya gelên herêmê sûdmend be.

QUTÎ
Piştî şerên demdirêj ên di navbera împaratoriyên Rûsya û Îranê de  di sala 1813’an de peymaneke aştiyê hat îmzekirin û erdên komara Azerbaycana îroyîn bi herêma kurdnîşîn ve  ketin nava Rûsyayê. Piştî şoreşa Oktoberê Azerbaycan bû yek ji 15 komarên Yekîtiya Sovyetê û di sala 1923’yê de li erdên kurdnîşîn ên Azerbaycanê ku dikeve navbeyna Nagornî Qerebax û Ermenistanê, herêma Kurdistana Sor hat damezrandin. Di wê serdemê de li herêmê di dibistanên seretayî de dest bi perwerdeya kurdî hat kirin û rojnameya “Kurdistana Sovyetê” dihat weşandin. Di sala 1929’ê de ev sazûman hate fesixkirin.
Di sala 1991’ê de Yekîtiya Sovyetê hilweşiya û Azerbaycan jî di nav de, hemû komarên Sovyetê serxwebûna xwe îlan kirin. Li ser  Nagornî Qerebax di navbeyna Azerbaycan û Ermenîstanê de şer dest pê kir û di encamê de herêmên kurdnîşîn jî di nav de, Nagornî Qarabax û hin herêmên din ên Azerbaycanê ji aliyê Ermenistanê ve hat dagirkirin. Şêniyên kurd û azerî yên herêmê bi tev de revîn deverên  ewle yên Azerbaycanê.  Nêzikî 15 hezar kurdên misliman ên Ermenistanê jî di encama vî şerî de revîn Azerbaycanê û heta niha ew li gelek deverên cuda yên Azerbaycanê penaber in.
Roja îro zimanê kurdî li Azerbaycanê hema bêje ji holê rabûye. Ji 40 saliyan jêrtir kes bi kurdî nizane. Yên ku dizanîn jî bi kurdî naxivin. Eger wisa berdewam bike, piştî deh salên din êdî li Azerbaycanê kesê ku kurdî zanibe dê nemîne. Ji bo parastina çand, ziman û dîroka kurd û Kurdistanê hin hewldanên komaleyetî hene. Yek ji van komeleyan jî Navenda Çanda Kurd a Ronahî ye.  Hêjayî gotinê ye komeleya “Ronahî”  piştî hilweşîna Yekîtiya Sovyetê, yanê piştî serxwebûna Komara Azerbaycanê  li Bakuyê hatiye damezrandin. Roja îro li Bakuyê du rojnameyên bi kurdî û bi azerkî dertên. Heftiyê nîv saet di radyoya dewletê de bernameyên  bi zimanê kurdî tên weşandin.
 

Kurdên Azerbaycanê ber bi tunebûnê ve diçin

http://rudaw.net/kurmanci/interview/30082013

---
Belgefîlm - Kurdên li Azerbeycanê 
http://www.youtube.com/watch?v=plTElTf9-K0

Darizandina NSU destpêkir

Nijadperestên alman hesab didin!  

Li derve li ber deriyê dadgehê nêzika 1000 rojnamevan,
karyarên medyayê, temaşevan û çalakvan hebûn

Munchen (Rûdaw) - Roja 6ê Gulanê di saet 8ê sibê de ji ber kuştina 5 tirk, 3 kurd, 1 yûnan û polîseke jin ya alman tewanbara sereke û endamê NSU Beate Zschäpe û 4 havalên wê, Andrea N. (33) , Holger G. (38), Carsten S. (41) û Ralf Wohlleben (38) bi erebeyê ji girtîgeha Stadelheimê anîn Nyphenburgerstr. 16, kolana ku dadgeh lê ye.

Li derve li ber deriyê dadgehê nêzika 1000 rojnamevan,
karyarên medyayê, temaşevan û çalakvan hebûn

Di salona dadgehê de 50 temaşevanên sivîl, 50 rojnamevanên bi akredîtasyon, xizmen kesên hatine kuştin û parezêrên wan amade bûn.

Darizandina endamên NSU di salona numareya 101 ê de di saet 10:30 de destpêkir. Heyeta dadê navên tewanbaran û glîvanan xwend û nasnameyên wan ji devê wan jî guhdar kir.


Li derve li ber deriyê dadgehê nêzika 1000 rojnamevan,
karyarên medyayê, temaşevan û çalakvan hebûn

Pêşniyara redkirina dadwer kirin

Tewanbarên alman ên endamên NSU ji aliyê 11 parezêran ve tên parizandin. Di dadgehê de tenê 3 parêzger amadê bûn. Parêzere nijadperestan Anja Sturm, Wolfgang Stahl û Wolfgang Heer di destpêka dadgehê de pêşniyarek ji bo redkirina serokê dadgehê Manfred Götzl (59) pêşkêş kirin û paşxistina dadgehê xwestin. Di serî de pêşniyaza wan ji aliyê heyeta dadgeran (5 dadger) ve hat redkirin, lê di dawiyê de heyeta dadgehê di saet 17:30 de darizandina endamên NSU bo roja 14ê Gulanê paşxist.

Li darizandina endamên NSU Dadgeha Bilind ya Eyaleta Bayernê (Oberlandsgericht/OLG) dinêre. Hemû mesrefên dadê û ji bo parezêrên endamên NSU, dadgeha navborî terxan dike. Di pêvajoya dozê de wê 606 şahîd bên guhdarkirin û 77 xizmên kesên hatine kuştin jî di dadgehê amade bin. Dadgehê li dijî endamên NSU 600 dosya (300 hezar rûpel) amadekiriye û tê texmîn kirin ku doz heta 2 salan dom bike.

“Zschäpe weke jineke karsaz xwe xemilandibûˮ

Li derve li ber deriyê dadgehê nêzika 1000 rojnamevan, karyarên medyayê, temaşevan û çalakvan hebûn. Li gor agahiyên ku berdevkê polîs Wolfgang Wegner da Rûdawê ji bo parastina dadgehê û derûdora we jî nêzika 2 hezar polîs li ser linga amade bûn.

Berdevkê polîs Wolfgang Wegner

 Ji bo parastina dadgehê û derûdora we jî nêzika 2 hezar polîs li ser linga amade bûn

 Ji bo parastina dadgehê û derûdora we jî nêzika 2 hezar polîs li ser linga amade bûn

Parêzerê mexduran Dr. Mehmet Daimagüler

Li ser pirsa “Ma we endamên NSU di salonê de çawa dîtin?ˮ Parêzerê mexduran Dr. Mehmet Daimagüler ê ku ji Berlînê ve hatibû ji Rûdawê re wiha got: “Endama NSU Beate Zschäpe, ya bo kuştina 10 kesan û bombeteqînan tê dadgehkirin, wekî ‘Bussines Frauʼ ango jineke karsaz ket hundirê salonê. Porê xwe li ser pişta xwe berdabû, cilên wekî jinên bezirgan li xwe kiribû. Bo ku wêneyên wê neyên kişandin pişta xwe da rojnamevanan. Kêfa wê li cîh bû, rehet bû, parêzerên wê wekî şagirtên wê hereket dikirin. Arogant bû. Ez hêvî dikim ku vê cezayekî pirr girîng bigire û adalet cîhê xwe bibîne”.


Polîs rê nedan çalakvanan

Polîs rê nedan çalakvanan

Qurbaniyên NSU

9.9. 2000: Enver Şimşek (Gulfiroş/Nürnberg)

13.6.2001: Abdürrahim Özüdoğru (Terzî/Nürnberg)

27.6.2011 Süleyman Taşköprü (Fêkîfiroş/Hamburg)

6.4.2001: Habil Kiliç (Fekîfiroş/München

25.2.2004: Mehmet Turgut (Firoşvan/Rostock)

9.6. 2005: İsmail Yaşar (Donervan/Nürnberg)

15.6.2005: Theodoros Boulgarides /Miftevan/München)

4.4.2006: Mehmet Kubaşik (Kioskvan/Dortmund)

6.4.2006: Halit Yozgat (Internet-Cafê/Kassel)

25.4.2007: Michele Kiesewetter (Polîs/Heilbronn)
--------------------------------------------------------------
Nûçe û Wêne: Reşad Ozkan/Munchen
URL:http://rudaw.net/kurmanci/world/14052013

Can Syria’s Kurds Protect Their Oil Fields?

ERBIL Kurdistan Region – Can Syria’s Kurds use the oil reserves in their territories as leverage to strengthen their position after the fall of President Bashar al-Assad’s regime?

Most of the oil-rich places in Syria, including the Rumilan fields, are located in the Kurdish territories, and some people believe that the fields should be protected at all cost as an important insurance for the Kurds in the future.

Located in Syrian Kurdistan, Rumilan produces 270,000 barrels of oil a day, more than half of Syria’s total crude output.  Syria’s daily production of 385,000 barrels goes not figure on the global energy map, but its total reserves of 2.5 million barrels are still reportedly 2 percent of the world’s reserves.

Even though most of Syria’s oil lies in Kurdish territories, no oil refineries have been built there: The crude from Rumilan is piped to refineries in Humos and Banyas.

“President Bashar al-Assad’s regime has oppressed the Kurds politically as well as economically,” said Abdulhakim Bashar, secretary-general of the Kurdish Democratic Party in Syria.  “The natural resources are being transferred to other Arab cities for refining.”
The oil fields discovered in Kurdish territories during the 1960s led to major demographic changes in Syrian Kurdistan.>>more

Can Syria’s Kurds Protect Their Oil Fields?  
by HEMIN KHOSHNAW
URL: http://rudaw.net/english/middleeast/syria/11032013

Kurdisches Neujahrsfest Newroz

NEWROZ 612 v.ch. - 2626 (2014)

Dieses Logo darf mit Quellen Angaben verwendet werden

NEWROZ PÎROZ BE!

Das kurdische Neujahrsfest Newroz, das am 21. März gefeiert wird, ist aus dem Widerstandsgeist des kurdischen Volkes entstanden und symbolisiert diesen bis heute. ,,Newroz" heißt wörtlich ,,der neue Tag" und hat sich aus den Wörtern ,,nu" (neu) und ,,roj" (Tag) über ,,nur"' und ,,nuroz" zu ,,newroz" entwickelt. Als Fest der Wiedergeburt erlangte es zuerst bei den Kurden Bedeutung und wurde dann später auch von anderen iranischen Völkern übernommen. Kurden, Afghanen, Perser, Belutschen, Tatschiken u.a.feiern heute dieses Fest, das sie alle um ihre eigenen nationalen Bräuche bereichert haben. Das Newrozfest ist wahrscheinlich das älteste kurdische Fest. Es wurde erstmals 612 v.Chr. in den Kusi- und Med-Reichen gefeiert und jährt sich damit dieses Jahr zum 2625. Mal.

Newroz wurde und wird als Beginn eines neuen Jahres, wenn der Winter vorbei ist und dar Frühling kommt, gefeiert. Der harte kurdische Winter, der insbesondere für die in abgelegenen Bergdönfern leben den Menschen eine schwere Zeit bedeutet, ist vorüber, die Tiere erwachen aus ihrem Winterschlaf, die Blumenwelt erblüht und die prallen Wassenfällen, Bäche und Flüsse rauschen wieder Jod geben damit der paradiesischen Landschaft Kurdistans ihr typisches Aussehen. Die Menschen fühlen sich wie neu geboren und schöpfen neue Kraft für ihr hartes Leben.

Das Newrozfest In der Literatur

Es wurde bereits viel über den mythologischen, volkskundlichen und in neuerer Zeit insbesondere über den politischen Hintergrund des Newrozfestes geschrieben. Dadurch, daß sich mit der Zeit das Wissen des kurdischen Volkes über das Newrozfest vergrößerte, wurde auch der Inhalt des Festes ständig bereichert. Vor allem alte Bücher enthalten viele wertvolle Hinweise auf Newroz. In dem heiligen Buch ,,Zend Avesta" des Zerdescht (Zarathustra)-Glaubens, einer der ältesten Religionen der iranischen Völker, wird über ein Frühlingsfest berichtet.

Mythologie des Newrozfestes

Zum mythologischen Hintergrund des Newrozfestes ist zu bemerken, daß die unterschiedlichen Auslegungen über die Ursprünge von Newroz darauf zurückzuführen sind, daß die Menschen in den verschiedenen Gegenden des Landes das Fest um ihre jeweils eigenen Bräuche erweitern und damit bereichern, sodaß sich natürlich unterschiedliche Entwicklungen ergeben.

Die eigentliche Gesch ichte des Newrozfestes in seiner noch heute gültigen Bedeutung als Symbol des Widerstands geht zurück auf den Tag. als sich das Volk von der Unterdrückung des grausamen Herrschers Dehok befreite.

Die Legende erzählt, daß Dehok, der sogar seinen Vater umbrachte, sich durch die Ermordung des damaligen Herrschers Camshid an die Macht gebracht hatte. Eines Tages wuchsen ihm zwei Schlangen aus seinen Schultern. Verzweifelt bat er Ärzte und Weisen aus dem ganzen Land um Hilfe. Einmal wurde ihm empfonlen. er solle die Schlangen täglich mit den Gehirnen von zwei jungen Menschen füttern, das würde sie vielleichttöten. So gab Dehok seinen Wächtern den Befehl, täglich zwei junge Menschen umzubringen. Haß und Abscheu regten sich unter dem Volk, doch es war wehrlos. Dank einiger mitfühlender Wächter des Dehok, unter ihnen Ermayil und Kermayil, wurden jeden Monat 30 junge Menschen vor dem grausamen Tod bewahrt, indem man den Schlangen statt zwei Menschenhirnen ein Schafshirn und ein Menschenhirn zum Fressen gab.
Hunderte mußten in die Berge flüchten.

Nach dem Epos ,,Shanamey Firdewsi" bildeten diese Menschen, die die freie Luft der Berge atmeten, den möglicherweise Newroz heute se ersten kurdischen Stamm. Kawa, der bekannte Held der Newroz-Mythologie, brach eines Tages das Schweigen des Volkes und organisierte den Widerstand gegen die Despotenherrschaft. Der weitaus seltener genannte Feridun beteiligte sich ebenfalls am Volksaufstand - aus Rache, weil sein Vater dem Tyrann geopfert worden war. Und nach der ,,Shanamey Firdewsi" war er es, der Dehok umbrachte, indem er Nägel in seinen Kopf schlug, die in das Gehirn eindrangen. Die eigentliche Heldenrolle kommt jedoch Kawa zu, denn ihm gelang es, das Volk zum Widerstand zu bewegen und es so zu befreien. Der Sturz des Dehok machte der Grausamkeit und dem Leid ein Ende. Aus der Freude, diese harte Zeit überwunden zu haben und aus dem Bedürfnis heraus, dieses große Ereignis zu feiern, wurde das Newrozfest geboren. Es gibt eine bemerkenswerte Parallele zwischen der damaligen und der heutigen Situation des leidgeprüften kurdischen Volkes. Dehok verkörpert die kolonialistischen Unterdrücker der Gegenwart und Kawa nach wie vor den revolutionären Kampf der Kurden. Das ist auch der Grund, aus dem keine Macht der Welt das Newrozfest verdrängen kann. Es wird ewig als Tradition bewahrt bleiben.

Wenn Newroz naht, werden in Kurdistan große Feuer entzündet. Da Kawa, um das Eisen zu schmieden, mitdem er zum Kampf aufrief, Feuer brauchte, wurde dieses Feuerzu einem wichtigen Symbol für Newroz. Auch soll Kawa nach der Befreiung des Volkes auf einen hohen Berg gestiegen sein und dort ein großes Feuer entzündet haben, um den Sieg zu verkünden. Auch in dem heiligen Buch ,,Zend Avesta" des zarathustrischen Glaubens hat das Feuer eine große Bedeutung. Damit steht dieser alte kurdische Glauben mit seiner positiven Einstellung zum Feuer im Gegensatz zum Islam und auch zum Christentum, in denen das Feuer die Hölle symbolisiert.

Heute verkörpern die lodernden Flammenden Kampf und die Sehnsucht des kurdischen Volkes nach Freiheit. Daß während der Newrozzeit überall in Kurdistan Feuer entzündet werden, zeugt vom ungebrochenen Verlangen des kurdischen Volkes nach Unabhängigkeit.
byFS/Quelle: http://www.navend.de/
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Die Kurden feiern „Newroz“, ihr traditionelles Neujahrsfest, mit dem sie nun schon seit 2622 Jahren den Frühling willkommen heißen.
NEWROZ:HOFFNUNG UND NEUBEGINN
NEWROZREPORTAGE

Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu:

Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu

 

“Yazdığım kitaplar kürd ulusunun kitaplarıdır”

Hasan Bildirici`ye göre yazarlar bir ulusun kimliğinin oluşturmasında çok önemli bir yere sahiptirler. yazarlar kültür karakterlerini oluştururlar:

-Tanıdığım yani 50 bin kürd şehidi varsa mutlaka 20 binini tanıyorumdur. En azında 10 binin elini tutmuşum. Bazen kendi ellerime acıdığım oluyor. Çünkü onlarla tokalaşdık dağlarda, işte İstanbul da, cezaevlerinde. Böyle bir dönemin tanıklığını yapmak, içinde olmak, bunların cenazelerini kaldırmak, çünki büyük bir kısmın cenazesini kaldırırken tabutlarından halen kan damlıyordu……

-Dilimin kürdçe olmaması çok erken yaşta kürd olan annemin kaybetmemden kaynaklanıyor. Ondan ana dilimi alamadım. Babam tarafım türk ağırlıklıydı. 3 yaşında kaybetmiştim. Ben ilk kez kürdçe dilinin varlığını gittiğimi okulda kürd çocukları kürdçe dilini konuşurken öğrenmiştim.   “

-İlk kitabım 1989 yılında ben Ceyhan cezaevinde iken çıktı, „Yasak Ülkenin Günlüğü“, bu kitap. Yazmaya başladığımda kendi yakınımızdaki arkadaşlarımız çok hoş görmemişlerdi. Onu bir „siyasetten kaçış“ nitelendirenler vardı. Diyorlardi „bizim sorunlarımız acildir, siyasidir.

Hasan Bildirici 1960 yılında Kürdistanin en şirin ve güzel şehirlerinden birisi olan Bitlise bağlı 20 bin nufuslu Ahlat kasabasında doğdu.

Reşad Ozkan* (München) - Roman yazarı Hasan Bildirici 20 Aralık 2013 tarihinde Almanya`nın Münih şehrinde okurlarıyle buluştu. Münih`te Schwanthaler caddesinde  bulunan Eine-Welt-Haus salonunu dolduran yüze yakın kişi, yazar Bildiriciyi sadece dinlemekle kalmadılar aynı zamanda onun yayınlanmış eserleri hakkında ve roman yazarlığı konusunda da görüş alışverişinde bulundular, görüşlerini açıkladılar ve yazara doğrudan yapıcı eleştirilerde de bulundular.

Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu

Toplantıda Türkiye ve Kürdistanda ki son siyasi gelişmeler konusuna da değinen yazar Hasan Bildirici romanlarındna kısa kısa parçalar da okudu. 1999 yılında belge yayınları arasında yayınlanan  romanı „Şervan (kürdçesi: gerilla)“ adlı romanı ise ekmek ve su gibi okuyucuları tarafından kapışıldı.

Yazar Hasan Bildirici Münih`te
okurlarıyle buluştu

Okuyucularla buluşma ve güncel sorunlar toplantısının açılışını Münih`te yaşayan Dersimlı Kürd yazar Haydar Işık ve Mezopotamya Kültür Derneği Başkanı ve aynı zamanda Münih Yabancılar Meclisi üyesi Songül Akpınar yaptı. Etkinlik Münih`te Falliyet gösteren Mezopotamya Kültür Derneği tarafından düzenlendi.

Yazar Hasan Bildirici 1960 yılında Kürdistanin en şirin ve güzel şehirlerinden birisi olan Bitlise bağlı 20 bin nufuslu Ahlat kasabasında doğdu.Ziraat tekniseyni eğitimini tamamladıktan sonra Kürdistanın bir çok bölgesinde mesleğinde çalıştı. 1980 yılında siyasi görüşlerinden dolayı 12 Eylül cuntacıları tarafından tutuklandı.

Türk cezaevlerinde tam 12 yıl yattı. Devletin kesintisiz olarak ona ve yol arkadaşlarına uyguladığı baskı, bedensel imha ve işkencelerine rağmen ilk romanını cezaevinde yazdı. Böylece egemenlere karşı sadece eylem ve fikirleriyle değil en güçlü silahı olan kalemiyle de cevap verdi. Dünya`da ve Kürdistan`da hiçbir gücün devrimci fikirlerin önüne geçemeyeceğini böylece 12 Eylülcülerin suratına vurdu.

Cezaevinden çıktiktan sonra gazeteciliğe başlayan Hasan Bildirici, meçhul cinayetlerin yoğun olduğu bir dönemde 1993 yılında yurtdışına çıkmak zorunda kaldı. Bildirici şu anda İsviçre`de siyasi mülteci olarak yaşıyor ve kalemi susmak istemiyor.

Yazar Hasan Bildiricinin 20 Aralık`ta Münih`te  okurlarıyle buluştuğu toplantıda yaptığı konuşmasının özetini aşağıda yayınlıyorum ve diyorumki herkese nasip olmaz büyük Şerefxanın Bitlisinde doğup büyümek ve yaşamak.

Yazar Hasan Bildirici Münih`te
 okurlarıyle buluştu

Ve şimdi sözü yazarın kalemine, kalemin yazarına bırakıyorum.

..ve bu 3 fidanımızı tekrar saygıyla anıyorum

“Tabi son sıkıntılı bir 10 gün geçirdik. Pariste 3 Kürd kadını katledildi. Katledilir, katledilmez oraya gitmiştik. Ben daha önce Pariste ikibuçuk yıl kalmıştım. İlk geldiğimde.  Çeşitli etkinliklere de katılmıştım ben orda. Ben Parisi ilk kez bu kadar kürd rengine kesmiş olduğunu gördüm. Parise neredeyse 4 saate girebildik. Nereyi denedikse, hangi sokağı denedikse o sokakta Kürdler vardı. Kürdlerin araçları vardı.  Halen o gün belki katılanlarınız olmuştur, halen bir hayal gibi geliyor. Gerçekten o olayları yaşadık mı?  bir de arkadaşların Paristen cenazeleri daha sonra bizden sonra başka bir gurub tarafından Türkiye ye gönderildi. Türkiye`den Kürdistana ilettildi. Kürdistanda, Diyarbakır`da çok görkemli bir karşılama yaşandı.

Deyim yerindeyse cenazelerimiz 10 gün aşkın bir süre halkımızın omuzlarında kaldı. Buda bizi çok huzursuz etti aslında, çünkü  normalde bir vefat olayı ister cinayet ister katliam, isterse normal bir vefat olayı gerçekleşsin, vefat edenin bir an önce toprakla buluşturulması gerekiyor. Bu kendi yakınlarımızın vefatinda bu böyledir. 

Ama ne yazıki sömürgeci türk devletinin bize uygun gördüğü bu yaşam tarzında dağdaki gerillalarımızında cesetlerinin indirilip mezara götürüldüğü süre 10, 15, 20  günü kapsamakta. Bu bizim üzdüğü sanki huzursuz bir şekilde bekliyorduk bir an önce toprağıyle buluşsun bu cenazeler. Ben o gece akşamleyin ANF`nin haberlerini okudum. 3 arkadaş kendi doğup büyüdükleri yerde toprağa verildiklerinde biraz huzura edebildik. Bunun özüntüsünü taşıyoruz.

Halen bunun sarsıntısını atabilmiş degiliz.  Ama her kötülükten kürdler bir iyilik çıkartmasını biliyor. Bu katliam kürd halkını sömürgeci alçaklara karşı tekrar biraraya getirdi.
Ve bu 3 fidanımızı tekrar saygıyla anıyorum.

Onların mücadele ettiği yolda zafere kadar gideceğiz.

Kan akıyordu vucudundan aşağıya doğru

Simdi arkadaşlar bir afiş hazırlarken, daha çok benim edebyatçı kimliğimi öne çıkararak bir afiş hazırlamışlardı. Aslında ben hayata edebyatçı olarak başlamadım. 1980 yılındaki türk devletinin darbe operasıyonlarının birinde yakalnmıştım, Diyarbakır`da. Eylül ayının başlarında yakalanmıştım. Sorgudan çıktığımda, polis sorgusundan çıktığımda her taraf kar dı. Bu demekti ki 3 ay işkencede kalmıştık.

Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu

O zamanlar çok vahşi bir ortamdı. Türk devletinin işkencelerini burda çok fazla anlatmaya gerek yok. Hepimiz yıllarca bunları duyup gördük. Ama birini anmak istiyorum: Antep polis sorgusunda iken. Ekim ayında, 1980 yılının Ekim ayında Nizip`te bi sabun işçisini getirmişlerdi. İsmi Sait Şimşek`tı. Sait Şimşek PKK`nın Nizip sorumlusuydu. Ben Diyarbakır`dan getirildigimde bunu ayaklarından asmışlardı. Filistin askısı deniliyor o işkence biçimine.

Öyle duvara bir tane merdiven, tahta merdiven dayamışlar. Onlarda bir de ip bağlamışlar. İnsanı ayaklarından ters asıyorlar. İpler ayak bileklerine oturmuştu. Kan akıyordu böyle vucudundan aşağıya doğru,  gömülmüştü ipler artık, 5 saatmıydi, 6 saatmıydi artık. Bir de en fazla  5-6 saat kalabiliyorsun, ters asıldığın şekilde. Bir süre sonra burnundan kan akmaya başlıyor zaten. Said`i öyle bir şekilde görmüştüm. Hücreler çok soğuktu.

Hücrelerin olduğu yerde bir de koridor vardı. Polisler işkence yapıp yorulduklarında orda bir piknik tüpü bulunduruyorlardı. Onda çay demleyip içiyorlardı. Sonra bir ara şaka olduğunu sandık. Said`e dediler, ismini de Kabul etmiyordu Said. Dediler eyer itiraf etmezsen ismini kabul etmezsen bu tüpü başının altında yakacağız demişlerdi. Sonra bir baktık ortalık yanık kokusuna kesdi. Said`ın başı altında piknik tüpünü yakmışlardı.  Said`in tabi orda yandı kafası. Alıp götürdüler. Günlerce hücre kısmı yanık insan eti koktu tabiki. Ben hapishaneye gittikten sonra bir ihbar dilekçesi yazdım savcılığa. Dedim: “Said Şimşek isimli birisi böyle kafası altında piknik tüpü yakılarak öldürüldü bu cinayetti ihbar etmek istiyorum.”

Savcılar bu tür ihbarları dikkate almak zorundadırlar. Sonra askerler beni çağırdı dediler savcılık seni istiyor. Getirip beni soyundurup dövdüler, dediler ifadeni geri alacaksın. Ben ifademi geri almadım. O şekilde getirdiler, 3, 4 sefer o şekilde mahkemeye çıktım, her defasında götürülüp getirilirken dövüyorlardı beni.

En sonda türk mahkemesi şöyle bir karar verdi: İsimleri verilen polisler çağrıldı savcılık tarafından, isimleri alındı. Onlar dedi:” Said Şimşek, evet biz tutukladık. Fakat kendisi bir olay yeri gösterme keşfine götürürken, ayağı kaydı düştü. Beyin traması geçirip öldü”, mahkemede öyle sonuçlandı.



Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu

Yazdığım kitaplar kürd ulusunun kitaplarıdır

Gözümüzün önünde bir cinayet vardı. Sayın Şimşek bir sabun işçisiydı. Sabun fabrikasında çalışıyordu. Çok sıradan bir insandı. Ama o şekilde götürdüler. Su anda mezari da yok zaten. Biz 12 Eylül hapishanelerinde çok ağır bir zulüm dönemi yaşadık. Bunu biliyorsunuzdur, duymuşsunuzdur.  Bazen insanın yüreği yanıltmak istemiyor yaşadıklarına. İnsana layık göremiyorsun.

 

Çok kötü bir insan düşünün, aklına ne gelirse bir insane reva görür. Böyle bir şeydi. İste orada yazmaya karar verdım.  Dedim, böyle bir yeteneğim, arzum da vardı. 1984 yılında ilk kitap çalışmalarıma başladım. Dünya klasiklerini okudum. Roman ve öykü kitaplarını. Kendim denemeler yazmaya başladım. İlk kitabım 1989 yılında ben Ceyhan cezaevinde iken çıktı, „Yasak Ülkenin Günlüğü“, bu kitap. Yazmaya başladığımda kendi yakınımızdaki arkadaşlarımız çok hoş görmemişlerdi. Onu bir „siyasetten kaçış“ nitelendirenler vardı. Diyorlardi „bizim sorunlarımız acildir, siyasidir.

Yazar Hasan Bildirici Münih`te okurlarıyle buluştu

Edebiyata çok girmemek gerekiyor.“ Bende aksini söylüyordum, diyordum: „Bir halkın romanları, öyküleri yoksa o halkın mücadelesini kayıt altına almak mümkün değil. Çünkü bugün Sovyetler Birliği Komünist Partisi`nin siyasal tartışmaları çok okunmuyor. Ama rus yazarları, Ş…, Tolstoy, Destoveyski, Puşkini hala insanlar okumaya devam ediyor. Yazarlar bir ulusun kimliğinin oluşturmasında çok önemli bir yere sahipttirler. Onlar kültür karakterlerini oluştururlar. İyikide başlamışım, kendi temelimi güçlendirdim. Bunu ulusumun hizmetine sundum.

Dilimin kürdçe olmaması çok erken yaşta kürd olan annemin kaybetmemden kaynaklanıyor. Ondan ana dilimi alamadım. Babam tarafım türk ağırlıklıydı. 3 yaşında kaybetmiştim. Ben ilk kez kürdçe dilinin varlığını gittiğimi okulda kürd çocukları kürdçe dilini konuşurken öğrenmiştim.   Şimdi kürdçe öğrenmeye çalışsam bile, öğrendiğim dil kürdçe yazmaya yetmez. Çünkü ana dilim değil. Ama olsun, bir dilli hangi amaçla kullanırsam o amaca hizmet eder.

Yazdığım kitaplar kürd ulusunun kitaplarıdır. Kürdçeye de çevrilmeye başlandı. Ayrıca ulusal mücadeleler sadece bir ırk mücadelesi değil. Bugün Kolombiya`da , Arjantin`de , Şili`de portekizce, ispanyolca yazan yazarlar var. Onlarda kendi ulusunun kitaplarını yazıyorlar. Hapishaneden çıktıktan sonra 1991 yılında ilk kürd yayınevi Melsa, belki duyanınız olmuştur, yayınevini kurdum. 1 yıl kadar Melsa yayınevinin oturması için uğraştık.

İyi kitaplar da çıktı. İlk kez Türkiye de Kürdistan toplumu kürd kitapları ile tanıştı. Ondan sonra başkan tarafından Bekaa kampına çağrıldım,  4 aylık orada kaldım. PKK sistemini gözledim orada. Gerillaların eğitimini gözledim. Dönüşümde İstanbul`da „Özgür Gündem“ gazetesini kurdum. Hani 25 çalışanı katledilen gezete. Bu gazetenin ilk yayın yönetmenliğini yaptım. Öldürülen gazeteci arkadaşlarımız vardı. Hafiz Akdemir, Kemal Kılıç, Ferhad Tepe, vurulan Burhan Karadeniz, Yahya Orhan. Bu arkadaşlarla birlikte çalışıyordum. Günlük telefonlaşıyorduk. Bu arkadaşların çoğu biraz da kendi ihmakarlığından öldürüldü. Çünkü o dönemde türk devleti kürd sivillerine yönelmişdi. Ve 17 bin 500 civarında bir sivil katliamı varsa bunun en azında 12, 13 bini evine girerken veya evinden çıkarken işlenen cinayetlerdır.

Biz arkadaşlara diyorduk „bilinen adreslerinize bir süre uğramayın. Evlerinize gitmeyin. Başka yerlerde kalmayı tercih edin.“ Arkadaşlar „tamam diyorlardı“, ciddiye almıyorlardı. Sonra evlerine giderken ya da evlerinden çıkarken öldürülüyorlardı. Birde bu öldürülen kürd sivilerinin çoğunu tanımam gibi bir talih mı desem, talihsizlik mı desem gibi böyle bir şeyle karşılaştık. Bunların yolu mutlaka İstanbula düşüyordu.

Avukattılar, öğretmendiler yada esnaftılar. Geldiklerinde nasıl kürdler Avrupa`da Brüksel`de Roj Tv sütüdyolarına uğruyorsa, O arkadaşlar da bizim gazeteye uğruyorlardı. Yada Mezopotamya Kültür Merkezine. Bunları tanıyordum. Ve gittikten bir süre sonra öldürülüyorlardı. O anlamda bazen insan kendi haline de acıyor ya. Benim kafam mezarlık gibi. Çünkü tanıdığım yani 50 bin kürd şehidi varsa mutlaka 20 binini tanıyorumdur. En azında 10 binin elini tutmuşum. Bazen kendi ellerime acıdığım oluyor. Çünkü onlarla tokalaşdık dağlarda, işte İstanbul da, cezaevlerinde. Böyle bir dönemin tanıklığını yapmak, içinde olmak, bunların cenazelerini kaldırmak, çünki büyük bir kısmın cenazesini kaldırırken tabutlarından halen kan damlıyordu…...
Text/Foto: Reşad Ozkan